คืนนี้ไม่รู้เป็นไร เหมือนมีอาการคันๆ ที่ฝ่ามือ หึหึ...ไม่มี วอลเปเปอร์สวยๆ มาอวด มาแจก  ไม่มี ผลงานดีๆ น่ารักๆ มามอบให้ ..แต่เจ๊ มีไอเดียแปลกใหม่มานำเสนอ งุงิ

ว่าด้วย เห็นมีหลายกระทู้ อยากเห็นน้องสิงโตของเรา เล่นละคร เล่นหนัง เยอะพอสมควร ...เจ๊ก็เลย....จัดให้ 55555 แต่เป็นละครกระดาษนะ ละครบนแผ่นกระดาษ บนหน้าจอคอมฯ

มาๆ มาเริ่มกัน วันละนิด จิตสบายๆ  เผื่อใครบางคนจาก GMM + Exact มาเจอเข้า แล้วเอาไปจุดประกายฝันให้น้องสิงโต ซะงั้น...


Fanclub วุ่นวาย กับ เจ้าชายสิงโต


คนเราเกิดมาก็ต้องความฝัน...บ้างก็อยากเป็นหมอผู้เก่งกาจ ใจดี     บ้างก็อยากเป็นนายทหาร เข้มแข็ง อดทน รั้วของชาติ    บ้างก็อยากเป็นครูแม่พิมพ์ของชาติ ต้นแบบของเด็กไทย  บ้างก็อยากเป็นดารา นักร้อง  บ้างก็อยากเป็นนางงามจักรวาล  บ้างก็อยาก....เป็นไปเรื่อย แล้วแต่จะฝัน 

แต่จะมีสักกี่คนล่ะ ที่จะทำได้ดั่งฝัน...


เช่น เด็กหนุ่มคนนี้ เค้าพกความฝันมาเต็มกระเป๋า พร้อมด้วยใบหน้าอันใสซื่อ บริสุทธิ์ เต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น ในการจะไขว่คว้าฝันของเค้าให้เป็นจริง...ทุกย่างก้าวที่เค้าเดิน มันบ่งบอกถึงกำลังใจที่เปี่ยมล้น  ทุกช่วงจังหวะที่เค้าสัมผัส มันคือสิ่งตอกย้ำว่า เค้านี่ล่ะ จะทำฝันนี้ให้ได้  .... ทรงผมสั้นเรียบสีดำขลับแบบคลาสิกคือสิ่งที่เค้าชื่นชอบ เท่ห์ มีเอกลักษ์   ดวงตาที่แน่วแน่ จ้องไปยังจุดหมายเบื้องหน้า 


"เชิญ..ขอให้โชคดี"
นั่นคือคำพูดให้กำลังใจ ที่เปล่งออกมาจากปากคนเฝ้าประตูด้านนอก  แม้มันจะเป็นถ้อยคำที่ดูออกว่า ผู้พูด พูดไปตามหน้าที่ และพูดเช่นนี้กับทุกคน แต่นั่น ก็ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกว่า อย่างน้อย ก็ยังมีคนๆ หนึ่งพูดอวยพรเค้า


เด็กหนุ่มสาวเท้าก้าวผ่านพ้น ธรณีประตูบานใหญ่ เหยียบเข้ากับพรมสีน้ำเงินเข้ม ลายดอกไม้สีแดงกำมะหยี่....ภายในห้องดูอึมครึม  และชวนให้รู้สึกอึดอัด...ทันทีที่ประตูปิดสนิท...เสียงที่ฟังดูน่าหวั่นหวาด ก็ดังแผดขึ้นทันที


"เชิญตรงกลางซิ....บอกชื่อ หมายเลข และแนะนำตัวด้วย"
น้ำเสียงดูเย็นชา น่าขนลุก ดังมาจากชายร่างท้วมที่นั่งอยู่ตรงกลางห้อง พร้อมกับคนอีกสองคน  พวกเค้ากำลังจ้องมองเด็กหนุ่มด้วยความสนใจ


เด็กหนุ่มหน้าตาใสๆ  ดวงใจซื่อๆ  ก้าวเดินไปยืนตรงกลางด้านหน้าของห้อง ตามคำสั่ง  เค้ารู้สึกประหม่าเล็กน้อย จ้องมองคนทั้งสามด้วยแววตาเคารพ ต่อด้วยการยกมือขึ้นพนมเหนือหน้าอก แล้วก้มหัวลงไหว้อย่างนอบน้อม สวยงาม


กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะยืดตัวตรงดังเดิม...


"สวัสดีครับ ผมนายสิงหรัตน์ หรือ สิงโต หมายเลข 004 ครับ..."
เด็กหนุ่มกล่าวแนะนำตัว ตามคำบอกก่อนหน้านี้ ด้วยน้ำเสียงทุ้ม ขรึม แต่ฟังสบายหู  เค้าจ้องมองคนทั้งสามอย่างรอคอยให้พวกนั้นพูดอะไรสักอย่างกับเค้า



"ในใบสมัคร บอกว่าเธออายุ 16 ปี ใช่มั้ย"
และแล้ว คนที่นั่งอยู่ตรงกลาง หญิงวัยกลางคัน ตัดผมสั้นหน้าม้า ปากสีแดงสด เสื้อผ้าการแต่งตัวบ่งบอกว่าเธอเป็นคนมีรสนิยม เป็นผู้นำทางแฟชั่น กล่าวซักถาม ขณะหยิบเอาแผ่นกระดาษสีขาวบางตรงหน้าขึ้นมาตรวจสอบ


"ครับ"
เด็กหนุ่มตอบ น้ำเสียงนุ่มเช่นเคย


"เธอคิดว่า เด็กอายุ 16 จะทำอะไรได้บ้าง"
หญิงวัยกลางคนคนเดิม กล่าวซักถามอีกครั้ง เธอจ้องมองเด็กหนุ่มอย่างรอคอยคำตอบ


ชายคนแรกที่บอกให้เด็กหนุ่มกล่าวแนะนำตัว ได้จ้องมองเด็กหนุ่มเพื่อฟังคำตอบเช่นกัน เค้ายกมือลูบครางเบาๆ  เพื่อฟัง และ พิจารณาคำตอบของเด็กหนุ่ม



"ผมทำได้หลายอย่างครับ ร้องเพลงได้"
เด็กหนุ่มตอบ สีหน้าตั้งใจอย่างมาก


"ไหนลองร้องเพลงให้ฟังหน่อยซิ"
ชายอีกคนที่นั่งด้านซ้ายมือของหญิงวัยกลางคน กล่าวขึ้น ด้วยสีหน้าสนใจ


"ครับ"
เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ


เค้ายกไมค์ในมือขึ้น ยืดตัวตรง สูดลมหายใจเข้าไปซะเต็มปอด ผ่อนลมออกอย่างช้าๆ และทำสมาธิ...


เสียงที่เปล่งออกมานั้น  แสดงถึงพลังที่มุ่งมั่น และความมั่นใจในตัวเองของเด็กหนุ่ม แม้ว่าวิธีการร้องจะผิดเพี้ยนไปบ้าง เทคนิคต่างๆ ก็ดูเหมือนจะไม่มีเอาซะเลย  แต่ไม่รู้ทำไม คนทั้งสามกลับนั่งฟังเด็กหนุ่มนิ่ง อย่างตั้งใจ


เด็กหนุ่มลดไมค์ลง เพื่อรอฟังถ้อยคำของทั้งสามคนอีกครั้ง หลังร้องเพลงแรกจบ  เค้ารู้สึกประหม่า แต่ก็ยังคงนิ่ง ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ให้ใครรู้



"ร้องได้เพี้ยนมาก"
ชายที่นั่งด้านขวามือกล่าว


"นั่นซิ จะไหวหรอ"
หญิงวัยกลางคนก็สำทับเช่นกัน



"ไหนลองร้อง และเต้น หน่อยซิ.....เต้นได้มั้ย"
ชายที่นั่งด้านซ้าย ขอให้เด็กหนุ่มแสดงอีกครั้ง


"พอได้ครับ"
เด็กหนุ่มหน้าซื่อ รับคำ และพร้อมปฏิบัติตามอย่างเต็มใจ



เค้ายกไมค์ขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้เค้าเลือกเพลงที่ฟังสบายๆ แนวป๊อบใสๆ  พร้อมกับโยกตัวไปมา ตามจังหวะ ท่าเต้นเล็กๆ ดูเขินๆ แต่ก็เต็มใจทำ...และเมื่อร้องเพลงจบ เค้าก็กลับมายืนท่าเดิมอีกครั้ง ด้วยแววตาแน่วแน่สงบ แต่ก็ดูประหม่า


"อืมม...ขอร้อง อย่าเต้นให้เห็นอีกนะ กระโหลกกระลามาก"
หญิงวัยกลางคนกล่าวน้ำเสียงไม่ชอบใจ


"....."
ชายที่นั่งด้านขวามือ จ้องมองเด็กหนุ่มนิ่ง เค้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ


"ไม่เคยเรียนเต้นมาก่อนเลยใช่มั้ย"
ชายที่นั่งด้านซ้ายมือ ซักถามอีก


"ครับ"
เด็กหนุ่มพยักหน้างึกๆ รับ


"อืม ผมว่ามันก็โอเคนะ สำหรับคนที่ไม่เคยเต้นมาก่อน แล้วมาแสดงให้ดูแบบนี้ ผมชอบนะ...กล้าดี"
ชายคนซ้ายคือ กล่าวสีหน้ายิ้ม


"ขอบคุณครับ"
เด็กหนุ่มยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณ


"แต่จะไหวหรอ"
หญิงกลางคน แสดงสีหน้ากังวล


แล้วเธอกับพวกอีก 2 คน ก็กระซิบกระซาบ พูดคุยอะไรกันสักอย่าง ซึ่งมันทำให้เด็กหนุ่มหน้าซื่อ รู้สึกใจเต้น และเกิดความกังวล  เค้ายกมือขวาขึ้นทาบกับหน้าอกตรงช่วงหัวใจตนเอง และพยายามยิ้มรับกับทุกสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น


"เอาล่ะ...เราตกลงกันแล้วว่า..."
หญิงวัยกลางคน หันมาพูดกับเด็กหนุ่ม ทันทีที่ตกลงกับพวกอีก 2 คนเสร็จ


เด็กหนุ่ม รอฟังอย่างตั้งใจ


"เราอยากให้คุณพัฒนาด้านการร้อง การใส่อารมณ์กับตัวโน้ตทุกๆ ตัวโน้ต ให้มากกว่านี้...พอจะทำได้มั้ย"
ชายด้านขวามือกล่าว สีหน้าจริงจัง


"ครับ"
เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ


"...........เจอกัน พรุ่งนี้"


สิ้นคำพูดของชายที่นั่งด้านขวามือ เด็กหนุ่มถึงกับยิ้มกว้าง  เค้ายกมือขึ้นพนม แล้วก้มไหว้อย่างนอบน้อมเหมือนคราวที่เข้ามาในห้องนี้ครั้งแรก  เค้าไหว้คนทั้งสาม ด้วยความจริงใจ


"ขอบคุณครับ"




.........จบ องค์หนึ่ง..........








...นี่ฉันเพี้ยนรึป่าวเนี่ยะ ทำไรอยู่


ช่วยลบทีนะ เจ๊ มึน..


FW : Leo_shishii